Godziny otwarcia

Muzeum czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 8:30-15:30


Muzeum Politechniki Warszawskiej
ul. Nowowiejska 24
00 - 665 Warszawa

telefon: 022 234 74 93
e-mail: muzeumpw@meil.pw.edu.pl
biuro@muzeumpw.com.pl
mpw@muzeumpw.com.pl

Aktualności

"Zawsze takie Rzeczypospolite będą, jakie ich młodzieży chowanie" - Jan Zamoyski

 

"DZIEJE POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ"

 

Z okazji 100-lecia Odnowienia tradycji Politechniki Warszawskiej  20 listopada 2015 r. odbył się uroczysty wernisaż wystawy stałej "Dzieje Politechniki Warszawskiej" połączony z otwarciem nowej sali ekspozycyjnej w Gmachu Głównym PW.

 

Ekspozycja obejmuje pamiątki po Szkole Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego, m.in. Akt powołania Kajetana Garbińskiego na członka Towarzystwa Królewskiego Warszawskiego Przyjaciół Nauk z 1824 r., opatrzony podpisem Stanisława Staszica, portret i popiersie Stanisława Staszica. Można zobaczyć również eksponaty z okresu działalności Instytutu Politechnicznego im. Cara Mikołaja II - dokumenty, fotografie, replikę munduru studenta. Wśród pamiątek z otwarcia polskojęzycznej Politechniki w 1915 r. znajdują się listy gratulacyjne, Statut Tymczasowy Politechniki Warszawskiej, medal upamiętniający otwarcie uczelni. Uzupełnieniem tej wystawy jest ekspozycja historyczna w siedzibie Muzeum PW przy ul. Nowowiejskiej 24 zawierająca m.in. oryginalne dokumenty nie prezentowane w nowej sali w Gmachu Głównym.

 

Wystawa stała prezentowana jest w Gmachu Głównym PW w sali 06.

 

Więcej o wystawie w zakładce Aktualności - Wystawa DZIEJE POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ

Fotorelacje: www.biuletyn.pw.edu.pl     www.pw.edu.pl 

 

Zapraszamy również do zwiedzania stałych wystaw w Gmachu Muzeum przy ul. Nowowiejskiej 24.

"JAN CZOCHRALSKI - DZIAŁALNOŚĆ NA NIWIE NAUKI"

pod patronatem Przewodniczącego Komitetu Honorowego Obchodów Roku Jana Czochralskiego – JM Rektora Politechniki Warszawskiej Prof. dr. hab. inż. Jana Szmidta oraz Krajowego Koordynatora Obchodów Roku Jana Czochralskiego Prof. dr. hab. inż. Mirosława Nadera

Po raz pierwszy, na podstawie wspomnień wnuczki Jana  Czochralskiego, został odtworzony gabinet Profesora  z domu rodzinnego w Kcyni. Na wystawie prezentowane są m.in. fotografie, listy, publikacje ze zbiorów rodzinnych oraz Muzeum PW. Ponadto zobaczyć można monokryształy wytworzone w Laboratorium im. Czochralskiego w ITME.

Chcąc uczcić postać wybitnego uczonego, metalurga, krystalografa i chemika,  Muzeum Politechniki Warszawskiej wydało również  publikację „Jan Czochralski  prekursor współczesnej elektroniki. Stulecie odkrycia metody krystalizacji” autorstwa Anny Pajączkowskiej, Ewy Talik i Mirosława Nadera.

Wystawa i publikacja o Prof. Janie Czochralskim zostały zrealizowane dzięki wsparciu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Wernisaż wystawy odbył się 16 grudnia 2013 r.

Fotorelacja: www.biuletyn.pw.edu.pl

 

"KOLEKCJA SUWAKÓW LOGARYTMICZNYCH"

Kolekcja po raz pierwszy była pokazana w Sali Senatu PW w 2005 r., a następnie w 2007 r. w Muzeum PW. Obecnie jedna z sal stałej ekspozycji Muzeum poświęcona jest suwakom logarytmicznym, tak powszechnie używanych przez inżynierów do końca lat 80. XX w. Ekspozycja prezentuje materiały edukacyjne o suwakach, suwaki dydaktyczne, specjalistyczne, np. artyleryjskie, poligraficzne, lotnicze, nawigacyjne, chemiczne itp.

Fotorelacja: www.biuletyn.pw.edu.pl

Więcej w zakładce Galeria - Wystawa stała w Muzeum Politechniki Warszawskiej.

 

Wystawa

ŚLADAMI MIECZYSŁAWA BEKKERA - Z POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ NA KSIĘŻYC

 

  Wystawa prezentowana w Muzeum PW poświęcona jest Mieczysławowi Grzegorzowi Bekkerowi - absolwentowi Politechniki Warszawskiej, konstruktorowi pojazdów terenowych, współtwórcy pojazdu księżycowego LRV - Lunar Roving Vehicle. Ma na celu przypomnienie sylwetki oraz spuścizny naukowej wybitnego Profesora, którego nazwisko na zawsze zostało zapisane w Alei Zasłużonych nad Badaniami Kosmosu (Space Walk of Fame). 

    Mieczysław Grzegorz Bekker urodził się 25 maja 1905 r. w Strzyżowie. Po zdaniu matury podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. W latach 1929 - 1931 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Saperów w Modlinie. Następnie pracował w Wojskowym Instytucie Badań Inżynierii w Warszawie, a po reorganizacji Instytutu otrzymał dwuletni przydział do Dowództwa Broni Pancernej. W latach 1936 - 1939 był wykładowcą w Studium Wojskowym Politechniki Warszawskiej, gdzie stworzył Laboratorium Pojazdów Specjalnych. Od 1937 r. wykładał "Części maszyn" w Szkole Inżynierii Wojskowej w Warszawie. 

    Po wybuchu II wojny światowej Mieczysław Bekker brał udział w walkach na froncie. Dotarł do Francji, gdzie od 1940 r. rozpoczął współpracę z Wydziałem Czołgów przy Ministerstwie Uzbrojenia w Paryżu. W 1942 r. otrzymał propozycję zatrudnienia w Sekcji Czołgów Kanadyjskiego Ministerstwa Zaopatrzenia. W 1943 r., za zgodą Rządu Polskiego w Londynie, wstąpił do armii kanadyjskiej. W latach 1943 - 1956 był zatrudniony w Departamencie Obrony Narodowej w Ottawie jako oficer armii kanadyjskiej. W tym czasie pracował m.in. nad rozwojem, projektowaniem, teorią ruchu  pojazdów poza drogami utwardzonymi.

    W 1954 r. Mieczysław Bekker rozpoczął pracę dla armii amerykańskiej. W 1956 r. wyemigrował do USA, gdzie pracował w Wojskowym Laboratorium Pojazdów Terenowych. Wkrótce został profesorem University of Michigan w Ann Arbor. Następnie objął stanowisko dyrektora Instytutu Badań Koncernu Samochodowego General Motors w Santa Barbara. Profesor M. Bekker pracował głównie nad teorią współpracy kół i gąsienic z nieutwardzonym podłożem. Teoria ta została uznana za nową dziedzinę wiedzy zwaną terramechaniką.

    W ramach programu Apollo Space Program, w 1961 r. NASA ogłosiła konkurs na projekt pojazdu zdolnego do poruszania się po powierzchni księżycowej.  Mieczysław Bekker  otrzymał od General Motors propozycję opracowania takiej konstrukcji. Po ośmiu latach, zespół pod kierownictwem prof. M. Bekkera, w kooperacji z zakładami Boeing, skonstruował pojazd księżycowy LRV - Lunar Roving Vehicle, w skrócie "Rover" - "Wędrowiec". Profesor Mieczysław Bekker był autorem rozwiązań technicznych umożliwiających poruszanie się LRV po gruncie księżycowym. Pojazd był używany podczas misji załogowych Apollo 15, Apollo 16 i  Apollo 17.

   Po przejściu na emeryturę prof. M. Bekker pracował w Komitecie Rady Naukowej przy Prezydencie Stanów Zjednoczonych. Współpracował z instytucjami wojskowymi USA i Kanady. Pozostawił po sobie 14 patentów dotyczących konstrukcji gąsienic, opon pojazdów terenowych oraz specjalnych ram nadwoziowych, a w dziedzinie teorii pojazdów - prace naukowe, m.in.: "Theory of land locomotion" (1956), "Off-the-road locomotion" (1960) i "Introduction to terrain vehicle" (1969).

  Tytuł doktora honoris causa prof. M. Bekkerowi przyznały: Politechnika w Monachium, Uniwersytet Carleton w Ottawie i Uniwersytet w Bolonii.

    Mieczysław Bekker zmarł 8 stycznia 1989 r. w Santa Barbara w Kalifornii.

   Prezentowane eksponaty pochodzą ze zbiorów dr. Andrzeja Selenty, ze zbiorów rodzinnych prof. M. Bekkera, Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych PW oraz Muzeum PW.

 

Wernisaż wystawy odbył  się 12 stycznia 2016 r. o godz.12 w Gmachu Muzeum PW przy ul. Nowowiejskiej 24.

Wystawa będzie prezentowana od 12.01.2016 do 31.03.2016. 

Fotorelacje: www.biuletyn.pw.edu.pl     www.pw.edu.pl   

więcej..

Wystawa DZIEJE POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ

„(…) Dziś w salach, gdzie mowa polska milczała, myśl polska odezwie się po raz pierwszy po latach wielu melodyą polskiego słowa (…)" - Ks. Antoni Szlagowski, 15 listopada 1915 r. 

 

Wystawa, będąca elementem obchodów Dni Politechniki Warszawskiej prezentuje dzieje Politechniki w szerszym kontekście historycznym. Początki szkolnictwa technicznego na ziemiach polskich sięgają XVIII w. Stanisław Staszic, wybitny mąż stanu epoki Oświecenia, widział przyszłość kraju w rozwoju nauki i gospodarki. Z jego inicjatywy 4 stycznia 1826 r. nastąpiło uroczyste otwarcie Szkoły Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego. Po upadku Powstania Listopadowego Szkoła została definitywnie zamknięta w 1831 r.

Pierwszą wyższą uczelnią techniczną w zaborze rosyjskim był otwarty w 1898 r. Warszawski Instytut Politechniczny im. Cara Mikołaja II. Budowę nowego gmachu Instytutu rozpoczęto w 1899 r. a zakończono w 1901 r. Autorami projektu zostali Stefan Szyller i Bronisław Rogóyski. Językiem wykładowym był język rosyjski. Protesty studentów w 1905 r. przybrały formę walki o polski język wykładowy. Władze carskie zamknęły Instytut, a ponownie uruchomiły go  w 1908 r. W 1915 r., na skutek ofensywy niemieckiej, ewakuowano Instytut Politechniczny w głąb Rosji.

15 listopada 1915 r., za zgodą władz niemieckich, uczelnia podjęła działalność jako Politechnika Warszawska z polskim językiem wykładowym. W uroczystości otwarcia, która miała miejsce w Gmachu Fizyki wzięli udział m.in. Rektor Zygmunt Straszewicz, kurator Bogdan hr. Hutten-Czapski, generał–gubernator Hans von Beseler.

W czasie II wojny światowej Niemcy nakazali zamknąć uczelnię. W 1942 r. władze okupacyjne uruchomiły Państwową Wyższą Szkołę Techniczną. Od samego początku studenci i wykładowcy byli zaangażowani w działalność konspiracyjną oraz tajne nauczanie. Powstanie Warszawskie przyniosło uczelni dotkliwe straty. Zniszczono i spalono budynki, aresztowano i uwięziono w obozach koncentracyjnych wielu profesorów, studentów i pracowników PW, wielu zamordowano. Koniec wojny dał nadzieję na odbudowę Uczelni. Już 13 stycznia 1946 r. w Gmachu Kreślarni nastąpiła uroczysta inauguracja roku akademickiego.

Lata powojenne to czas powrotu kadry profesorskiej, szybko rosnącej liczby studentów, odbudowy gmachów i ciągłego rozwoju. W październiku 1951 r. rozporządzeniem Rady Ministrów włączono do Politechniki Szkołę Inżynierską im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Dziś Politechnika Warszawska jest największą uczelnią techniczną w kraju.

Na wystawie prezentowane są m.in. pamiątki po Szkole Przygotowawczej do Instytutu Politechnicznego. Zobaczyć można także eksponaty z okresu działalności Warszawskiego Instytutu Politechnicznego im. Cara Mikołaja II – dokumenty, fotografie, replikę munduru  studenta itp. Wśród pamiątek z okresu otwarcia Politechniki Warszawskiej znajdują się listy gratulacyjne, Statut Tymczasowy PW, medal upamiętniający otwarcie uczelni. Ponadto zobaczyć można eksponaty związane ze Szkołą Inżynierską im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Wystawa została wzbogacona różnego rodzaju urządzeniami, które były wykorzystywane na PW – elektromagnes prof. M. Wolfke, stanowisko do pomiaru siły odrzutu silnika odrzutowego, goniometr, refraktometr, teodolit, galwanometr, amperomierze, woltomierze, arytmometry, przyborniki kreślarskie i inne. Pokazane zostały niektóre  medale z kolekcji Muzeum PW. Eksponaty pochodzą ze zbiorów Muzeum PW, Wydziału Fizyki PW, Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego oraz prof. Mirosława Nadera. 

 

Wernisaż wystawy odbył  się 20 listopada 2015 r. o godz.13 w Gmachu Głównym PW, sala 06.

Fotorelacje: www.biuletyn.pw.edu.pl     www.pw.edu.pl  

więcej..

Wystawa WYBITNI KONSTRUKTORZY BRONI STRZELECKIEJ POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ

prof. Piotr Wilniewczyc

doc. Bolesław Jurek

doc. Józef Maroszek 

 

Prezentowana w Muzeum PW Wystawa ma na celu przypomnienie sylwetek i dorobku trzech wybitnych konstruktorów broni strzeleckiej, którzy w latach powojennych byli pracownikami naukowo-dydaktycznymi Politechniki Warszawskiej

Piotr Wilniewczyc (1887-1985) ukończył Michajłowską Szkołę Artylerii w Petersburgu. Wykładowca w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu, kierownik Służby Balistycznej w Dyrekcji Państwowych Wytwórni Uzbrojenia. Wspólnie z inż. Janem Skrzypińskim opracowali w 1931 r. pistolet samopowtarzalny kaliber 9 mm Vis, produkowany seryjnie od 1936 r. oraz pistolet maszynowy Mors. Po wojnie był wykładowcą Politechniki Łódzkiej i Politechniki Warszawskiej, w której pełnił funkcję kierownika Zakładu Konstrukcji Urządzeń Mechanicznych. Wspólnie z innymi pracownikami Wydziału Sprzętu Mechanicznego stworzył konstrukcję pistoletu Wir (nie wszedł do produkcji) oraz pistoletu maszynowego RAK, który był produkowany seryjnie.

Bolesław Jurek (1904-1971) studiował w Wyższej Szkole Technicznej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Pracę rozpoczął w Fabryce Karabinów w Warszawie w 1928 r. jako konstruktor. Od 1935 r. pełnił funkcję kierownika Działu Broni Małokalibrowej w Biurze Studiów tej fabryki. Do wybuchu wojny powstały jego najważniejsze konstrukcje: karabin maszynowy pilota wz. 33 i najcięższe karabiny maszynowe, modele „A” i „B”. Po wojnie został pracownikiem dydaktycznym PW. Pełnił funkcję kierownika Katedry Części Maszyn na Wydziale MRiP. W połowie lat 50. zaprojektował pistolet maszynowy AJ-56 i karabinek samoczynny SJ-57.

Józef Maroszek (1904-1985) w latach 1923-1932 studiował na Wydziale Mechanicznym – Sekcja Uzbrojenia PW. W 1932 r. został zatrudniony w Instytucie Technicznym Uzbrojenia w Zielonce jako konstruktor. Do września 1939 r. powstały jego najważniejsze konstrukcje: karabin przeciwpancerny wz.35 znany pod nazwą Ur-2 i karabin samopowtarzalny 38M. Po wojnie został zatrudniony jako pracownik naukowo-dydaktyczny w Katedrze Części Maszyn. Od 1956 r. pełnił funkcję kierownika Katedry Części Maszyn na Wydziale Mechanicznym Technologicznym PW.

 

Eksponaty prezentowane na wystawie pochodzą ze zbiorów: Muzeum Wojska Polskiego, Wojskowego Centrum Edukacji Obywatelskiej, Centralnego Archiwum Wojskowego, Centralnej Biblioteki Wojskowej, Wydziału Inżynierii Produkcji PW, Muzeum Politechniki Warszawskiej, prof. Józefa Maroszka, prof. Mirosława Nadera, dra inż. Zbigniewa Nity, dra Zbigniewa Tucholskiego, mgr. inż. Ryszarda Pędzisza, mgr. inż. Janusza Kostro. 

 

Inicjatorem i osobą sprawczą tej wystawy jest mgr inż. Janusz Kostro.

 

Wernisaż wystawy odbył  się 5 października 2015 r. o godz.12 w Gmachu Muzeum PW przy ul. Nowowiejskiej 24.

Wystawa była prezentowana od 05.10.2015 do 20.12.2015. 

Fotorelacja:  www.biuletyn.pw.edu.pl 

więcej..

Copyright © 2007 - Muzeum Politechniki Warszawskiej