Wystawa 75-LECIE ELEKTRYFIKACJI PKP

Po oddaniu do eksploatacji tunelu linii średnicowej okazało się, że jego zadymienie w znacznym stopniu utrudnia prowadzenie ruchu pociągów. Podjęto działania w celu elektryfikacji linii średnicowej. Polski przemysł elektrotechniczny po 1918 roku nie był w stanie produkować specjalistycznej aparatury dla elektryfikacji kolei. Rozpoczęto negocjacje z największymi europejskimi firmami produkującymi tabor i wyposażenie dla trakcji elektrycznej. Wybrano najlepszą ofertę firm brytyjskich: The English Electric Company i Metropolitan Vickers Electric Company, z którymi zawarto umowę w sierpniu 1933 r. Elektryfikacją Warszawskiego Węzła Kolejowego zajęło się konsorcjum przedsiębiorców angielskich Contractors Committee for the Electrification of Polish Railways. 15 grudnia 1936 r. oddano do użytku pierwszy w Polsce odcinek Otwock - Warszawa - Pruszków zelektryfikowany prądem o napięciu 3000 V. Do wybuchu wojny zelektryfikowano również odcinek Pruszków - Żyrardów oraz Warszawa Wschodnia - Mińsk Mazowiecki.

Autorem projektu elektryfikacji Warszawskiego Węzła Kolejowego był prof. Roman Podoski. Powołano Biuro Elektryfikacji Węzła Kolejowego Warszawskiego, którego naczelnikiem został inż. Alfred Karlsbad. Znaczącym wydarzeniem było uruchomienie przez prof. Romana Podoskiego na Wydziale Elektrycznym PW specjalizacji Kolejnictwo Elektryczne. Zastosowane rozwiązania techniczne oraz imponująca szybkość rozruchu sprawiły, że elektryczne pociągi WWK stały się symbolem nowoczesności w skali europejskiej.

Na wystawie obejrzeć można m. in. dokumentację techniczną z zespołu PKP Biuro Elektryfikacji WWK ze zbiorów Archiwum Państwowego m. st. Warszawy, kolekcję tabliczek znamionowych i fotografie ze zbiorów p. Andrzeja Rewerskiego, dokumenty i eksponaty ze zbiorów mgr. inż. Janusza Kostro, prof. Mirosława Nadera i dr. Zbigniewa Tucholskiego oraz mgr. inż. Jacka Szpotańskiego. Cenny materiał ilustracyjny stanowią fotografie ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego. Zobaczyć można także dokumenty prof. Jana Podoskiego ze zbiorów Muzeum PW.

Wernisaż wystawy odbędzie się 15 grudnia 2011 r. o godz. 12.

Wystawa będzie prezentowana w dniach od 15 grudnia 2011 r. do końca lutego 2012 r. 

Wystawa z okazji Dnia Politechniki Warszawskiej

NAJSTARSZA      ŚREDNIA      SZKOŁA      BUDOWLANA

W POLSCE I JEJ ZWIĄZKI Z POLITECHNIKĄ WARSZAWSKĄ

Intencją ekspozycji jest przedstawienie dziejów istniejącej od 1918 roku Królewsko-Polskiej Średniej Szkoły Budowlanej, jej dorobku oraz grona nauczycielskiego. Wystawa prezentuje także sylwetki Profesorów Szkoły będących również wykładowcami Politechniki Warszawskiej. Przedstawia materiały ukazujące losy profesorów, ich pracę zawodową oraz dorobek naukowy. Wspomniani profesorowie, jak też asystenci, byli wykładowcami m.in. funkcjonującej w okresie II Wojny Światowej (od wiosny 1941r.) w gmachu Architektury przy ul. Koszykowej -Średniej Szkoły Budownictwa Lądowego i Wodnego. Dyrektorem tej szkoły był prof. Edward Warchałowski, późniejszy rektor PW. Pod przykrywką tej szkoły prowadzono normalne, choć nielegalne, wyższe nauczanie akademickie. Wspomnienia profesorów i studentów ukazują postawy stanowiące wzór dla dzisiejszych pokoleń.

Eksponaty prezentowane na wystawie pochodzą ze zbiorów archiwum rodzinnego prof. Zdzisława Mączeńskiego, Biblioteki Zespołu Szkół nr 23 w Warszawie - Technikum Budowlanego nr 1 im. Zdzisława Mączeńskiego, Kurii Diecezjalnej w Łomży oraz Muzeum PW. Są to m.in. pamiątki po prof. Zdzisławie Mączeńskim: rysunki, projekty, akwarele, fotografie, ryciny, kalki, dyplomy, świadectwa oraz makiety, dokumenty profesorów i uczniów Szkoły Budowlanej.

Wystawa POWSTANIE WARSZAWSKIE

Dla kolejnych pokoleń Polaków Powstanie Warszawskie stało się symbolem męstwa i determinacji w walce o niepodległość. Muzeum Politechniki Warszawskiej chcąc uczcić dramatyczny wysiłek Polskiego Państwa Podziemnego, Armii Krajowej oraz bohaterstwo i poświęcenie mieszkańców Warszawy w obronie stolicy w 1944 r. przygotowało wystawę "Powstanie Warszawskie". Na wystawie można zobaczyć dokumenty, fotografie, plakaty i prasę powstańczą, publikacje, broń, przedmioty codziennego użytku z okresu Powstania. Prezentowane obiekty pochodzą ze zbiorów Biblioteki Zespołu Szkół nr 23 - Technikum Budowlanego nr 1 im. Zdzisława Mączeńskiego, Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Wojska Polskiego, Muzeum Politechniki Warszawskiej oraz Korporacji Akademickiej Sarmatia.

Wystawa była eksponowana w dniach od 10 października do 4 listopada 2011 r.

WYSTAWA JUBILEUSZOWA - 60 LAT ZESPOŁU PIEŚNI I TAŃCA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ

W tym roku Zespół Pieśni i Tańca Politechniki Warszawskiej obchodzi jubileusz 60-lecia swojego istnienia. Powstał w 1951 r. jako pierwszy folklorystyczny zespół uczelniany w Warszawie. Jest to grupa śpiewających, tańczących i grających studentów oraz absolwentów PW, a także innych warszawskich uczelni kochających polską tradycję i piękno rodzimej kultury. ZPiT PW podbił serca milionów ludzi w kraju i zagranicą. Dał ponad 3 tysiące koncertów. W swoim repertuarze ma pieśni i tańce z różnych regionów Polski, m.in. polonez, mazur, kujawiak, krakowiak, oberek, a także obrzędy i zwyczaje wsi polskiej.

Zespół otrzymał liczne nagrody, odznaczenia i wyróżnienia. Odznaczony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi oraz dyplomem Ministra Spraw Zagranicznych za propagowanie polskiej kultury za granicą. Za zasługi dla Warszawy otrzymał Złotą Syrenkę.

Na Wystawie prezentowane są eksponaty ze zbiorów Zespołu oraz Muzeum Politechniki Warszawskiej. Można zobaczyć liczne fotografie, albumy, dyplomy, stroje ludowe, plakaty, nagrody, wyróżnienia, medale i odznaczenia.

Wystawa PROF. ANTONI XIĘŻOPOLSKI - ANIMATOR POLSKIEGO KOLEJNICTWA

Wystawa poświęcona jest postaci wybitnego polskiego konstruktora taboru kolejowego, jednego z twórców polskiej szkoły lokomotyw. Jako jeden z nielicznych i wybitnych znawców kolejnictwa Antoni Xiężopolski w 1922 r. otrzymał propozycję zorganizowania Wydziału Mechanicznego Kolejowego na Politechnice Warszawskiej. Jako profesor Politechniki prowadził wykłady z zakresu budowy lokomotyw, wagonów oraz warsztaty naprawy taboru kolejowego. Był kierownikiem Katedry Budowy Lokomotyw do 1936 r., która w późniejszym czasie przekształciła się w Wydział Samochodów i Maszyn Roboczych PW.

Obiekty prezentowane na wystawie dają szeroki wgląd w dzieje polskiego kolejnictwa i przemysłu taboru kolejowego. Wśród przedstawionych zabytków znajdują się unikatowe dokumenty, literatura techniczna,  fotografie, urządzenia i przyrządy związane z techniką kolejową, kolekcja historycznych tabliczek fabrycznych, inwentarzowych i kotłowych taboru kolejowego. Obejrzeć można również parowy dzwon sygnałowy Pruskich Kolei Państwowych z XIX w., kolekcję inspektorskich manometrów kontrolnych i wiele innych eksponatów. Na cały zbiór obiektów prezentowanych na wystawie składają się zabytki pochodzące z kolekcji dr. Zbigniewa Tucholskiego, Ewy Wojciechowskiej, prof. Mirosława Nadera, Andrzeja Ziółkowskiego oraz mgr. inż. Janusza Kostro.

WYSTAWA NIEPUBLIKOWANYCH ZDJĘĆ Z POWSTANIA WARSZAWSKIEGO 1944 r.

W przeddzień 66 rocznicy Powstania Warszawskiego 31 lipca 2010 r. o godz. 10:30 u zbiegu Al. Niepodległości i ul. Nowowiejskiej otwarta zostanie wystawa unikalnych, nigdy dotąd niepublikowanych zdjęć przedstawiających sceny z powstańczych walk na Politechnice Warszawskiej. Organizatorami wystawy są młodzi entuzjaści warszawskiej historii z Korporacji Akademickiej Sarmatia oraz Muzeum Politechniki Warszawskiej. Patronat honorowy nad wystawą objął JM Rektor Politechniki Warszawskiej prof. dr hab. inż. Włodzimierz Kurnik.

Wystawę tworzą dwa odkryte po latach zespoły zdjęć autorstwa anonimowych powstańczych fotografów. Pierwszy zespół poświęcony jest obronie ul. Lwowskiej oraz gmachu Wydziału Architektury PW. Drugi ukazuje uczestników i miejsca walk powstańczych w najbliższej okolicy terenu głównego PW od strony ul. Koszykowej i ul. Piusa XI (obecnie ul. Piękna). Zdjęcia przedstawiają żołnierzy 3 Batalionu Pancernego AK "Golski". Stanowią bezcenny dokument odtwarzający fragment historii Warszawy i Politechniki Warszawskiej.

Uroczystości otwarcia wystawy towarzyszyć będzie złożenie wieńców przez kombatantów oraz studentów pod pomnikiem upamiętniającym żołnierzy 3 Batalionu Pancernego AK "Golski".

Wszystkie zdjęcia prezentowane na wystawie pochodzą z zasobów Korporacji Akademickiej Sarmatia.

Wystawa NIEZNANE ZBIORY MUZEUM

Wystawa 94. ROCZNICA OTWARCIA POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ

Wystawa MALARSTWA MARIANA ADAMCZYKA

            "SZTUKA BLIŻEJ CZŁOWIEKA"

"Przed paru tysiącami lat człowiek dla ozdoby swego cywilizacyjnego uniformu przypina złotą broszkę - sztukę ... "

                                                                                                                                                (M. Adamczyk)

Marian Adamczyk (M.Adam) urodził się 8 grudnia 1938 r. w Karczmiskach koło Kazimierza Dolnego. Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie ukończył w 1964 r. Szybko zdobył uznanie kolekcjonerów w kraju i zagranicą. Prace Mariana Adamczyka znajdują się m. in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II w Warszawie oraz w Muzeum Mazowieckim w Płocku. Tematem podstawowym w twórczości artysty jest człowiek i jego otoczenie. Specjalizuje się w najtrudniejszej dziedzinie jaką jest portret i tematyka końska. Ma w swoim dorobku ok. dwóch tysięcy obrazów i ponad sześć tysięcy rysunków.

Magdalena Hniedziewicz, krytyk i historyk sztuki:

"(...) Należy Marian Adamczyk do malarzy, którzy opanowali tajniki rzemiosła, dla których malarstwo jest nie tylko sprawą tematu, ale sposobem osiągania określonych efektów za pomocą ściśle określonych metod. Jest w jego pracach rygor starannie opracowanej kompozycji, akuratność rysunku, gdzie nie ma miejsca na błędy i deformacje. Swobodę i lekkość ręki widać najlepiej w obrazach, które są najbardziej osobiste, "prywatne" - w niektórych aktach i portretach, w wiejskich pejzażach, w czarujących studiach białych koni. M. Adamczyk uprawia sztukę już od pół wieku; i to na swój własny sposób, rzetelnie i szczerze, bez skłonności do ulegania modom i artystycznemu nowinkarstwu. Nie szukając powierzchownego poklasku skupia się na swojej opowieści o świecie i ludziach posługując się poetyką, którą uważa za właściwą, godną stosowania, rozwijania i bogacenia (...) "